Θα μπορούσε να είναι το ημερολόγιο μιας σύγχρονης γυναίκας που στα 30 της βρίσκεται σε μια επαγγελματική άνθιση μετά από πολλές σπουδές και που η οικογένεια ήταν ένα σχέδιο που θα ερχόταν μετά την επαγγελματική της αποκατάσταση, με σίγουρους και σταθερούς υπολογισμούς για την ευημερία μιας σωστής προσωπικής ζωής με παιδιά (αυτό πίστευα τότε…αλλά ίσχυσε αυτό που λέγεται για τα σχέδια και το θεό)

2004: Μια επαγγελματική καριέρα ανοίγεται  γεμάτη όνειρα και αρκετά φιλόδοξη. Χτίζεται μέρα με τη μέρα, οι κόποι και οι σπουδές χρόνων αναγνωρίζονται και η αγορά εργασίας φαντάζει δελεαστική.

2005 – 07: Πολλές ώρες δουλειάς οι οποίες αποδίδουν καρπούς. Η αναγνώριση  κάνει τα «βήματά» της χωρίς φιλοδοξία ή προσωπική επιδίωξη. Αυτό που επιζητούσα ήταν να κάνω σωστά τη δουλειά μου και έτσι απέκτησα τη δική μου μικρή θέση στο χώρο των ΜΜΕ με τις ανάλογες απολαβές.

2008 – 16: Η προσωπική ζωή δεν περιέχει σύντροφο μόνο φλερτ σε επίπεδα θαυμασμού και δυο αποτυχημένους αρραβώνες - προίκα από το παρελθόν. Αυτό γιατί η δεκαετία 25 – 35 ήταν για μένα γεμάτη από επαγγελματική ανέλιξη παρέα με συνεργάτες και φίλους, μόνο αυτό υπήρχε ως στόχος . Όταν λοιπόν επαγγελματικά και φιλικά ένιωσα πλήρης ό,τι απευχόμουν στο παρελθόν τώρα το παρακολουθούσα εν χορώ μπροστά μου. Όσο δεν ήθελα ν' ακούσω για οικογένεια τώρα είχε γίνει τηλεοπτικό σίριαλ στο μυαλό μου: «εγώ πότε θα γίνω μάνα;».

Με αυτές τις σκέψεις περί μητρότητας , που συνεχώς ισχυροποιούνταν, άρχισε να διαφαίνεται η οικονομική κρίση. Η αγορά της Αθήνας έγινε σκληρή και μικρή το ίδιο και οι ανθρώπινες σχέσεις.

Στο μεσοδιάστημα μαζί με αυτές τις σκέψεις πήρε υπόσταση και θέση που πριν δεν είχε η προσωπική ζωή. Τότε πίστευα ότι υπήρχε κάτι υγιές με προοπτικές. Λένε ότι μπορείς να δεις και ν' αντιληφθείς τα πάντα ξεκάθαρα εκτός κι αν ερωτευτείς….Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι δεν θα κάνω ποτέ παιδί μιας και δεν είχε τύχει ποτέ. Ο σύντροφός μου μάλιστα «επέμενε» (το σημειώνω για τη συνέχεια) να «μου κάνει παιδί», ενώ εγώ είχα χάσει κάθε ελπίδα (δεν προσπαθούσαμε κιόλας). Εν τω μεταξύ, ήμουν σχεδόν έτοιμη να μεταναστεύσω στο εξωτερικό για αλλαγή καριέρας και σε μια συμφωνία για στροφή στον τουρισμό. Ανακαλύπτω ότι είμαι έγκυος τριών μηνών προς μεγάλη μου έκπληξη. Αρχίζει λοιπόν η πτώση, επαγγελματική, ψυχική, προσωπική…απογοήτευση: παντού. Έχασα κάθε είδους εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Αναρωτήθηκα πολλές φορές και επαναπροσδιόρισα άλλες τόσες: «Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι ν' ακροβατούν ανάμεσα στον εγωισμό και στην εγωπάθειά τους»; Κι έτσι άρχισαν κι άλλα τσιτάτανα χορεύουν στο μυαλό μου: «Πατρικό ένστικτο δεν υπάρχει», «πως θα μεγαλώσει το παιδί μου χωρίς πατρικό πρότυπο»; «ένας κακός μπαμπάς είναι καλύτερος από καθόλου μπαμπά». Φυσικά και άλλα που δεν επιθυμώ να τους δώσω αξία και αφορούν στο σεξισμό και το ρατσισμό που συνοδεύει τις μόνες μανούλες.

Εν προκειμένω ο πατέρας του παιδιού ανέτοιμος, ανεύθυνος και αρκετά ακόμα στερητικά –α που δεν θα τον χαρακτήριζαν σε άλλη περίπτωση. Θα είχε το δικαίωμα να μην θέλει να γίνει πατέρας αν δεν το επεδίωκε και δεν το δήλωνε νωρίτερα. Γι αυτό και γκρεμίστηκα…η άρνησή του ήρθε κεραυνός εν αιθρία. Μάλιστα επαγγελματικά ήμασταν έτοιμοι να συνδεθούμε ενώ τελικά βρέθηκα μόνη έγκυος, άνεργη και με αρνητική ψυχολογία: «Πώς θα το ανακοινώσω στου γονείς μου»; Αλλά και «πώς θα γεννήσω μόνη»; Δεν ήταν λίγες οι κριτικές που έφτασαν στ' αυτιά μου από «γνωστούς και φίλους»: «Γιατί το κρατάς, καταστρέφεις την επαγγελματική καριέρα που σου ανοίγεται, πας τη ζωή σου πίσω», «Γιατρός που είδε τον πρώτο υπέρηχο: Το μωρό δεν είναι 3 μηνών δες με ποιον το έκανες, και τόσο καλά που είσαι ντυμένη δεν περνάς για άπορη».

Παλεύοντας να εξαντλήσω κάθε περιθώριο με τον πατέρα του παιδιού έφτασα έξι μηνών όταν πήρα μια στιβαρή αντρίκια απάντηση: «Βγάλε τα πέρα μόνη σου, εξαφανίζομαι και δεν συμμετέχω στο έγκλημα».

Έτσι, και επίσημα βρίσκομαι στον έκτο μήνα εγκυμοσύνης, τον διανύω πολύ..έγκυος, μόνη, απελπισμένη.  Είμαι όμως ανακουφισμένη για κάποιο λόγο ανεξήγητο ακόμα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή άρχισα να χαϊδεύω την κοιλιά μου και να επικοινωνώ με το μωρό μου. Ο γιος μου επιβλήθηκε με μια γενναία κλωτσιά ίσης δύναμης με εκείνη που του όφειλα να αποκτήσω πάραυτα. Κάνω λοιπόν ένα zapping και πέφτω σ ένα αφιέρωμα στο Σύλλογο "Η Αγκαλιά".

Για μια σκληρή επαγγελματία με περισσή περηφάνια και έντονη ανησυχία καθώς και κρίση αξιοπρέπειας εμπλουτισμένη με συμπλέγματα ανωτερότητας, ήταν πάρα πολύ δύσκολο πρωτίστως να παραδεχτώ την «ήττα» μου και δευτερευόντως να ζητήσω βοήθεια. Πάντα βρισκόμουν στην άλλη πλευρά της «παροχής».

Ήμουν όμως πολύ τυχερή! Γνώρισα μία από τις κοινωνικές λειτουργούς της Αγκαλιάς, η οποία με υποδέχτηκε με μεγάλη ζεστασιά. Με κατάλαβε και με αντιμετώπισε ευθεία και καλοσυνάτα. Μου ήταν πολύ δύσκολο ν' αρθρώσω το λόγο και την ανάγκη μου, έκλαιγα απ' τη ντροπή μου. Η κοινωνική λειτουργός με καθησύχασε και έκτοτε ένα χρόνο μετά η Αγκαλιά είναι δίπλα μου, ένιωσα και νιώθω ασφαλής ότι το παιδί μου έως ότου καταφέρω να ορθοποδήσω δεν θα πεινάσει.

Εξίσου κύρια και εξαιρετικά σημαντική αποτέλεσε και αποτελεί η ψυχολογική στήριξη που ξέρεις ότι θα σου παρασχεθεί σε κάθε περίπτωση. Πάντα υπάρχει η ερώτηση: «μπορούμε να κάνουμε κάτι; Χρειάζεσαι κάτι»; Κάθε φορά που οι δυσκολίες σε ρίχνουν, που «οι δαίμονές σου δεν παλεύονται» μια σωστή λέξη και παρουσία αναπτερώνει το ηθικό και δίνει τη δύναμη που χρειάζεται.

Μανούλες χαρείτε τα παιδάκια σας είναι η ευκαιρία σας ν' αγγίξετε το θεό. Γιατί τα παιδιά δεν μας ανήκουν αλλά σίγουρα έρχονται στη ζωή για να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.


*Το κείμενο γράφτηκε από ωφελούμενη μητέρα της Αγκαλιάς