*Γράφει η ψυχολόγος της Αγκαλιάς Μαρία Φραντζελοπούλου

Αγαπητοί γονείς, είναι μεγάλη η δοκιμασία στην οποία καλούμαστε όλοι να δράσουμε και όχι απλά να τη διαχειριστούμε.

Αρχικά έχει σημασία να ακούσετε χωρίς να ενοχοποιήσετε τα συναισθήματά σας. Ο φόβος για παράδειγμα μπροστά σε μια απειλή είναι αντίδραση φυσιολογική.  Όμως, έχει σημασία να μην τον διαιωνίζουμε, χωρίς επεξεργασία. Ο φόβος μας βοηθά να βρισκόμαστε σε εγρήγορση, ενώ ο πανικός μας ακινητοποιεί. Η σωστή ενημέρωση από έγκυρες πηγές μία φορά την ημέρα είναι υπέρ αρκετή, για να γνωρίζουμε τι συμβαίνει στον κόσμο, χωρίς να εξαφανίζουμε τον δικό μας μικρόκοσμο. 

Άρα η τρομολαγνεία μένει στην άκρη, δεν αφορά σε ανθρώπους που έχουν ευθύνη παιδιών οποιωνδήποτε ηλικιών.

Όταν εκφράζουμε οι ίδιοι τα συναισθήματά μας βοηθάμε και τα παιδιά να κάνουν το ίδιο. Μόνο που τα παιδιά δεν τα εκφράζουν με τον ίδιο τρόπο.  Έχουν ποικίλους άλλους και οι δύο προϋποθέσεις που χρειάζονται είναι να τους το επιτρέπουμε και να το αντέχουμε. Πιο απλά να έχουμε τα αυτιά μας τεντωμένα και το δίαυλο επικοινωνίας μαζί τους μόνιμα ανοιχτό, ώστε τα παιδιά μας να μπορούν ΠΑΝΤΟΤΕ, (όχι μόνο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης) να απευθύνονται σε εμάς όταν το έχουν ανάγκη. Προτροπές του τύπου «μη φοβάσαι δεν είναι τίποτα» όταν το παιδί βλέπει ενήλικες φοβισμένους, δε του δίνει την απαραίτητη ασφάλεια και εμπιστοσύνη που χρειάζεται από τον ενήλικα που είναι κοντά του. Επομένως, δείχνουμε ενσυναίσθηση, λύνουμε με απλά λόγια απορίες που έχει ένα παιδί (ανάλογα με την ηλικία του) και δε το αφήνουμε μόνο του μπροστά σε μία οθόνη που απειλεί συνεχώς.

Κυκλοφορούν πολλές υπέροχες και πολύ δημιουργικές λύσεις απασχόλησης. Μπορείτε να τις συμβουλεύεστε. Προσοχή όμως, όλα αυτά είναι όμορφες προτάσεις.  Εσείς πρέπει να αναζητήσετε αυτές που σας ταιριάζουν ως οικογενειακό σύστημα.  Να χαίρεστε όλοι από την καθημερινότητά σας έχοντας πάντα κατά νου ότι ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ την ώρα μας,  ΖΟΥΜΕ την κάθε στιγμή. Η ζωή δεν είναι κάπου εκεί έξω, είναι ακριβώς μπροστά μας στο εδώ και τώρα. Στοίχημα των ημερών είναι τον εγκλεισμό να τον κάνουμε ευκαιρία. Να δώσουμε νόημα σε αυτό που συμβαίνει και να αδράξουμε τη μέρα… την κάθε μέρα χωρίς ενοχή, χωρίς σύγκριση, χωρίς καταναγκασμό. Σε αυτό έχει μεγάλη σημασία η ησυχία. Σε ένα σπίτι με παιδιά;  Ναι, ειδικά σε ένα τέτοιο σπίτι. Αφήστε τα παιδιά να βαρεθούν λίγο, (οι δικές τους ιδέες είναι απείρως πιο ευρηματικές…). Μη φοβάστε τους καβγάδες τους, αναγνωρίστε τους τη δυσκολία του εγκλωβισμού.

Αφήστε τους εαυτούς σας να ξεκινήσουν αυτές τις μέρες ένα εσωτερικό διάλογο, μια καρδιακή προσευχή.  Ξανασυστηθείτε με τους ανθρώπους γύρω σας, αφήστε τη μουσική, το διάβασμα, τη μαγειρική, την κίνηση που επιτρέπατε μέχρι χθες μόνο στα παιδιά σας (και αν…) και ό,τι σας κάνει καλύτερους ανθρώπους να το γνωρίσουν τα παιδιά σας, να το ξαναγνωρίσετε και εσείς. 

Το «σπίτι» σας δεν είναι γυάλα, είναι ένας ανθρώπινος οργανισμός συνδεδεμένος και με τους άλλους ανθρώπους. Μιλήστε με ειλικρίνεια στα παιδιά για άλλους που δυσκολεύονται περισσότερο από εσάς. Προτρέψτε τα να βρείτε λύσεις σε κάποιες περιπτώσεις (ένα τηλεφώνημα, μία ζωγραφιά μέσω viber, ένα πιάτο φαγητό έξω από την πόρτα κάποιου με ανάγκη που τα ίδια μαγείρεψαν και άλλα άλλα πολλά…)

Εσείς είστε η ματιά τους στον κόσμο… κρατήστε τα συντονισμένα με τη ζωή. Άλλωστε ελευθερία είναι η ευθύνη να επιλέγουμε τον τρόπο που θέλουμε να ζούμε…