Η Σοφία γεννήθηκε στην Αθήνα σε μια ευτυχισμένη οικογένεια ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Όταν ήταν 10 ετών, οι γονείς της χώρισαν με πολύ βίαιο και άσχημο τρόπο. Ο πατέρας της βρήκε μια άλλη γυναίκα και εγκατέλειψε την οικογένειά του. Η μητέρα της μην αντέχοντας την εγκατάλειψη, επιβάρυνε την υγεία της, αρχίζοντας να παίρνει διάφορα χάπια και κάνοντας κατάχρηση αλκοόλ, ώσπου κατέληξε να νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική.                        

Έτσι τη Σοφία ανέλαβαν ο παππούς και η γιαγιά να τη μεγαλώσουν με αγάπη ως δικό τους παιδί, αλλά με πολλές στερήσεις. Η Σοφία συνέχιζε το σχολείο και τη ζωή της κανονικά, αλλά το αγκάθι της εγκατάλειψης, που ένιωθε, τρυπούσε την εφηβική της καρδιά. Η απουσία των γονιών της, όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, της είχε στοιχίσει πολύ.

Στα 17 της χρόνια η Σοφία γνώρισε για πρώτη φορά τον έρωτα, στη συντροφιά του Βαγγέλη, ενός 24 χρόνου παλληκαριού, που υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. Όταν βρισκόταν με το Βαγγέλη, στις ολιγοήμερες άδειές του, έκαναν σχέδια και όνειρα για το μέλλον.  Η Σοφία ένιωθε χαρούμενη, πετούσε στα σύννεφα.

Ο Βαγγέλης καταγόταν από ένα χωριό της επαρχίας, ζούσε μόνος του στην Αθήνα, όπου και εργαζόταν. Όταν ο Βαγγέλης τελείωσε τη στρατιωτική του θητεία, η Σοφία μετακόμισε στο σπίτι του. Ο παππούς και η γιαγιά έφεραν τις αντιρρήσεις τους για αυτή την απόφασή της,  η Σοφία όμως ήταν ανένδοτη.

Η Σοφία θέλοντας να είναι οικονομικά ανεξάρτητη άρχισε να εργάζεται σε καφετέριες και εγκατέλειψε το Σχολείο της, στη Β΄ Λυκείου. Περνώντας ο καιρός, ο Βαγγέλης άρχισε να δείχνει το αληθινό του πρόσωπο και η Σοφία να βλέπει συμπεριφορές που δεν είχε δει προηγουμένως. Άρχισε λοιπόν, να ζηλεύει τη Σοφία παθολογικά, να την καταπιέζει ψυχολογικά, να την υποτιμά, να την περιορίζει και να την κάνει να νιώθει άσχημα.  Η Σοφία έκανε υπομονή, καθώς προσπαθούσε να καλύπτει τις συμπεριφορές αυτές προβάλλοντας πάντα στον εαυτό της μια δικαιολογία.

Μετά τη λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση ακολούθησε και η σωματική.

Η Σοφία προσπαθούσε να καλύπτει τις μελανιές και τα σημάδια στο πρόσωπό της, η ψυχή της όμως είχε μαυρίσει από θλίψη και απόγνωση.

Κάπου τότε η Σοφία ανακάλυψε ότι είναι έγκυος.  Η χαρά της ήταν απερίγραπτη, παρ’ όλο το νεαρό της ηλικίας της, ένιωθε ότι ήθελε να γίνει Μητέρα! Πίστεψε, ότι ο Βαγγέλης θα άλλαζε με τον ερχομό του μωρού και ότι αυτό θα ολοκλήρωνε τη σχέση τους!

Όμως, ο Βαγγέλης δεν άλλαζε και συνέχιζε να κακοποιεί τη Σοφία.

Η Σοφία φοβόταν, ένιωθε να ασφυκτιά, αλλά συνέχιζε να παραμένει σε αυτή τη τοξική σχέση και όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές, πίστευε ότι αυτό της αξίζει: να τιμωρείται. 

Οι συχνές συγγνώμες του Βαγγέλη, οι υποτιθέμενες χειρονομίες αγάπης,  ξεγελούσαν τη Σοφία, την έκαναν να πιστεύει ότι κάθε φορά ήταν και η τελευταία, ενώ παράλληλα πίστευε ότι μόνο η ίδια μπορεί να «σώσει»  τον Βαγγέλη. 

Ευτυχώς, με τη βοήθεια και παρότρυνση των αγαπημένων της παππούδων η Σοφία κατάλαβε πόσο λάθος είναι όλο αυτό και πόσο πολύ κινδυνεύει η ίδια η ζωή της και αποφάσισε να φύγει από το Βαγγέλη και να επιστρέψει στον παππού και τη γιαγιά της.

Υπήρχε όμως και μια εγκυμοσύνη στη μέση! Κάπου εκεί η Σοφία ήρθε αντιμέτωπη με το δίλημμα της άμβλωσης, αλλά τυχαία μια μέρα βλέποντας το τηλεοπτικό σποτ της Αγκαλιάς, αποφάσισε να επικοινωνήσει με την Κοινωνική Υπηρεσία του Συλλόγου για να λάβει συμβουλευτική υποστήριξη.

Είχε φοβηθεί πάρα πολύ. Πώς θα μεγάλωνε μόνη της το παιδί που κυοφορεί; Ο  παππούς και η γιαγιά είχαν μια πενιχρή σύνταξη και τα έβγαζαν ήδη πολύ δύσκολα πέρα. Η κοινωνική λειτουργός της Αγκαλιάς της έκλεισε αμέσως ραντεβού και της παρείχε πολύπλευρη στήριξη.  Στην αρχή έμοιαζε χαμένη, αλλά αμέσως κατάλαβε πόσο τυχερή είναι που θα φέρει στο κόσμο το παιδί της,  μια καινούρια ζωή και αποφάσισε να βάλει τα δυνατά της για να τα καταφέρει. Ούτε που φανταζόταν πόση δύναμη έκρυβε μέσα της.

Η Κοινωνική Υπηρεσία και η Ψυχολόγος της Αγκαλιάς, με σεβασμό, παρείχαν στη Σοφία ηθική στήριξη, την βοήθησαν να ενδυναμωθεί και να προετοιμαστεί για το γονεϊκό ρόλο της. Η Σοφία έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο κοριτσάκι, στο οποίο έδωσε το όνομα Αγάπη, αυτό που της είχε λείψει πολύ στη ζωή της. Οι παππούδες της Σοφίας ήταν επίσης δίπλα της, αλλά οι οικονομικές δυσκολίες ήταν τεράστιες. Έτσι, η Αγάπη μεγάλωνε για τα πρώτα δύο της χρόνια με τη στήριξη της Αγκαλιάς, και η Σοφία άρχισε να εξελίσσεται και να προχωρά. Δεν έπρεπε όμως, σε καμία περίπτωση να ξεχάσει τα όνειρα και τον εαυτό της!  Έβαλε σιγά-σιγά σε σειρά τις σκέψεις της, πάτησε στα πόδια της, αποφάσισε να τελειώσει το σχολείο και να δώσει εξετάσεις για το Πολυτεχνείο.

Τώρα η Σοφία μένει με τους παππούδες της, είναι φοιτήτρια σε Σχολή του Πολυτεχνείου και κάνει σχέδια και όνειρα για το μέλλον της. Βάζει όρια, και ξέρει πώς να δημιουργεί υγιείς σχέσεις γνωρίζοντας πλέον τί της αξίζει και αγαπώντας αληθινά και ουσιαστικά τον εαυτό της.

Η κορούλα της η Αγάπη είναι ένα χαρούμενο και αξιαγάπητο κοριτσάκι, που μεγαλώνει σε υγιές και ασφαλές περιβάλλον. Συμμετέχει στις δραστηριότητες κοινωνικοποίησης και ψυχικής υγείας που παρέχει η Αγκαλιά στα παιδιά της, δίνοντας καθημερινά δύναμη, χαρά και ευτυχία στη μητέρα της.