Με λένε Πηνελόπη και είμαι μόνο 27 ετών αλλά νιώθω ότι ζω ήδη 80 χρόνια.

Οι γονείς μου ήταν πολύ ευκατάστατοι και ζούσαμε μια άνετη ζωή. Ακριβά ρούχα, κινητά, εκδρομές, πιάνο, Γαλλικά και ό,τι συμβάλλει στη δημιουργία ενός «λαμπρού μέλλοντος». Το μόνο που μου έλειπε ήταν ο μπαμπάς μου που ήταν συνέχεια απών. Ακόμα όμως και όταν ήταν σπίτι – δεν ήταν εκεί. Βλέπω τις φωτογραφίες μας από τις οικογενειακές διακοπές ή τα γιορτινά τραπέζια και ακόμα και εκεί είναι σαν να μην υπάρχει. Σαν να είναι απλά το φάντασμά του ή η εικόνα του και όχι αυτός. Εγώ στο σχολείο ήμουν πάντα ντροπαλή και άριστη μαθήτρια. Από αυτά τα κορίτσια που τα κοροϊδεύουν και είναι στην «απ’ έξω».

Όταν πήγαινα στο Λύκειο η μητέρα μου έφυγε έπειτα από μάχη με τον καρκίνο. Πόναγα πάρα πολύ, και εγώ και ο πατέρας, αλλά ποτέ δεν ξαναμιλήσαμε για αυτό.  Η μόνη μου παρηγοριά ήταν το διάβασμα και το πιάνο που μου θύμιζε τη μητέρα μου και ο στόχος μου η είσοδός μου στο Πανεπιστήμιο, μπας και μπορέσω να ξεφύγω από όλη αυτή τη θλίψη.

Τελικά τα κατάφερα και πέρασα στη Σχολή που ήθελα και έφυγα για την επαρχία. Ο πατέρας μου είχε βρει μια νέα σύντροφο και έτσι τα χρήματα που μου έστελνε άρχισαν να μειώνονται και εγώ ξεκίνησα να δουλεύω σε μία καφετέρια για να τα βγάλω πέρα.     

Εκεί δεν άργησα να γνωρίσω τον έρωτα στα μάτια ενός πελάτη! Στα μάτια μου φαινόταν διαφορετικός από τα αγόρια του σχολείου, τους συμφοιτητές μου και εμένα την ίδια. Λίγο «αλήτης» και λίγο επικίνδυνος. Μπλεξίματα πολλά, μικροκλοπές, καβγάδες κ.λπ. Βλέπετε, τότε αυτά τα «προσόντα» φάνταζαν εντυπωσιακά στα μάτια μου! Εγώ, ανασφαλής καθώς ήμουν, αποφάσισα να του κάνω όλα τα χατίρια. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχα και (νόμιζα πως) με αποδεχόταν όπως είμαι. Και κάπως έτσι προέκυψε η πρώτη μου εγκυμοσύνη. Με πίεσε πολύ να κάνω άμβλωση – γιατί δεν «ήταν έτοιμος». Εγώ δεν ήθελα, καθώς φοβόμουν πολύ, και κατέφυγα στον πατέρα μου. Η πόρτα του ήταν κλειστή φυσικά. Είχε ήδη παντρευτεί με τη νέα του σύντροφο, μου ξεκαθάρισε πως δεν πρόκειται να με στηρίξει, δεν  θέλει να γίνει ρεζίλι και έτσι κατέληξα στην έκτρωση. Μια εμπειρία τραγική που δεν θέλω να μιλήσω για αυτήν.

Γυρνώντας πίσω στις σπουδές μου, αυτός με πλησίασε ξανά ζητώντας συγνώμη. Φαινόταν μετανιωμένος και  προσπαθούσε πολύ να ξανά είμαστε μαζί. «Θα αλλάξω, συγνώμη» μου έλεγε κάθε μέρα!

Είχα τόση μεγάλη ανάγκη να τον πιστέψω - και έτσι έκανα! Κάποια στιγμή, μετά από ένα χρόνο, μου πρότεινε να πάμε να ζήσουμε στο πατρικό του σε ένα πολύ μικρό χωριό, να παντρευτούμε και ότι εκεί θα είμαστε ασφαλείς και ευτυχισμένοι και ότι πια νιώθει έτοιμος. Εγώ δεν θα άφηνα τις σπουδές μου αλλά, θα πήγαινα κάθε τόσο να δίνω μαθήματα. Τον πίστεψα και τον ακολούθησα.

Ενώ στην αρχή έδειχναν όλα καλά, η κατάσταση χειροτέρεψε! Όλα ψέματα! Αυτός είχε μπλέξει για τα καλά στις ληστείες και τις παρανομίες και τον κυνηγούσε η Αστυνομία, γι’ αυτό και ήθελε να κρυφτεί στο χωριό. Άρχισε να είναι βίαιος  απέναντι μου, να πίνει και να γυρνάει κάθε βράδυ μεθυσμένος. Δεν ήταν μόνο αυτός βίαιος απέναντί μου, αλλά και οι αδελφές του.

Δεν άργησε να προκύψει και η 2η μου εγκυμοσύνη. Τότε ξαφνικά σα να χτύπησε ένα καμπανάκι μέσα μου και σηκώθηκα στα κρυφά και πήρα το πρώτο λεωφορείο και έφυγα. Πήγα κατευθείαν στο πατρικό μου σπίτι και όλα ήταν όπως τα είχα αφήσει. Το πιάνο μου, το εφηβικό μου δωμάτιο. Ούτε πιάνο δεν μπορούσα να παίξω – που τόσο πολύ αγαπούσα! Ο μπαμπάς ήταν αλλού με τη νέα του σύντροφο.Δεν είχε σκοπό να μου δώσει καμία βοήθεια. Εννοείται ότι δεν με άφηνε και νηστική βέβαια…. αλλά μόνο με φαγητό πώς θα ζούσα;

Κάπου στον τέταρτο μήνα της κύησης μαθαίνω από το Facebook για ένα σύλλογο που βοηθάει μανούλες. Πήρα αμέσως τηλέφωνο και κανόνισα ραντεβού. Είπα τα πάντα, ξεθύμανα, έκλαψα και ξελάφρωσα. Τώρα όμως; Πρέπει να έρθω αντιμέτωπη με τις ευθύνες μου, να πάρω δύναμη και να πατήσω στα πόδια μου. Κοινωνική Λειτουργός, Ψυχολόγος, Μαία, και άλλες ειδικότητες ήταν εκεί να με κατευθύνουν και να με φροντίσουν. Στον έβδομο μήνα, μου έδωσαν κούνια, καρότσι προίκα ρούχα και ό, τι άλλο χρειαζόμουν. Η χαρά μου πολύ μεγάλη καθώς δεν θα κατάφερνα να τα αγοράσω όλα αυτά. Λίγους μήνες μετά, η Αγκαλιά συνέχισε να με βοηθάει με ό,τι χρειαζόμουν για το μικρό μου κοριτσάκι δίνοντάς μου κάθε μήνα όλα τα απαραίτητα για εμένα και το μωρό μου, ενώ παράλληλα με στήριζε ψυχολογικά.

Και εκεί που όλα πήγαιναν καλά και εγώ έπαιρνα τα πάνω μου, ο μπαμπάς της μικρής πάλι εμφανίστηκε όταν η μικρή ήταν τεσσάρων μηνών. Ούσα παντρεμένη όμως δεν μπορούσα να τον διώξω από τη «συζυγική στέγη». Συνέχισε να είναι βίαιος απέναντί μου και φυσικά να έχει μπλεξίματα. Στην αρχή ντράπηκα να το πω, και για λίγο καιρό ζούσα έτσι. «Σας παρακαλώ μη με κρίνετε για αυτό»! Δεν είναι εύκολο να ξεφύγεις! Ο κόσμος συχνά κρίνει και όλοι λένε «να σηκωθεί να φύγει!». Κι όμως, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα όταν βιώνεις αυτές τις καταστάσεις.

Μία μέρα που πήγα στην Αγκαλιά να πάρω το βοήθημα που δίνουν κάθε μήνα, η Κοινωνική Λειτουργός με κάλεσε στο γραφείο της, μάλλον είχε  καταλάβει ότι δεν είμαι καλά. Ξέσπασα σε κλάματα και εξήγησα τι συμβαίνει. Αμέσως με βοήθησαν να κινητοποιηθώ νομικά, να πάρω τα μέτρα μου και να απαλλαχθώ από αυτή την κατάσταση. Και έτσι έγινε!

Η Αγκαλιά συνέχισε να είναι κοντά μου για πολύ καιρό από τότε, να μου δίνει δύναμη μέχρι να μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου εντελώς. Η μικρή μου είναι σχεδόν δύο ετών και εγώ βρήκα μία δουλειά. Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις ένα παιδί μόνη, αλλά όταν την ακούω να με λέει «μαμά» φεύγουν όλα μου τα προβλήματα. Ξανά άρχισα να παίζω και πιάνο που το είχα αφήσει. Πατάει και η μικρούλα πλήκτρα μαζί μου της αρέσει πολύ- είχε να μοιάσει! 

Συνήθως, στη ζωή δεν έχουν όλες οι ιστορίες αίσιο τέλος, εξάλλου δεν είναι αυτός ο σκοπός μας. Δεν ξέρω πώς θα είναι το «τέλος», αν θα συνεχίσω τις σπουδές μου ή αν θα είμαι η τέλεια μαμά αλλά ξέρω ότι για τη μικρή μου θα είμαι πάντα κοντά της και θα την αγαπάω.

Δεν περίμενα ποτέ ότι «οι ξένοι» θα με βοήθαγαν τόσο! Στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου, κοντά μου ήταν μόνο κάποιοι άγνωστοι! Το κοινωνικό «στίγμα» της κοινωνίας σε κοπέλες που «έμπλεξαν», σε κοπέλες εγκαταλειμμένες, ή κακοποιημένες ακόμα είναι μεγάλο! Γι’ αυτό, μη ντρέπεστε να απευθύνεστε, άμα έχετε ανάγκη! Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σας βοηθήσουν ουσιαστικά!

Τους ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ όλους μέσα από την καρδιά μου για όλη τη μεγάλη ΑΓΚΑΛΙΑ που απλόχερα μου έδωσαν!