Η Μαριάνθη γεννήθηκε το 1982 στο Βόλο. Τα παιδικά της χρόνια ήταν δύσκολα, καθώς η ίδια προερχόταν από μία πολύτεκνη οικογένεια με 6 παιδιά όπου βρίσκονταν στα όρια της φτώχιας. Όταν οι γονείς της πέθαναν, αποφάσισαν με τις δύο αδερφές της να έρθουν στην Αθήνα με σκοπό να εργαστούν.

Βρήκε, λοιπόν, εργασία σε έναν φούρνο. Εκεί γνώρισε τον Επαμεινώνδα, ο οποίος φάνηκε στα μάτια της καλοσυνάτος και  όμορφος. Μετάαπό λίγους μήνες γνωριμίας άρχισαν να βγαίνουν και σύντομα έγιναν ζευγάρι. Ήταν ο πρώτος της έρωτας και περνούσε πολύ ευτυχισμένες στιγμές μαζί του. Η σχέση αυτή κράτησε αρκετούς μήνες και η Μαριάνθη ήταν πεπεισμένη ότι βρήκε τον άντρα που ήθελε να περάσει μαζί του την υπόλοιπη ζωή της.

Το ζευγάρι μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα και περνούσε ευτυχισμένες στιγμές. Συγκατοικούσαν ήδη ένα χρόνο όταν η Μαριάνθη ανακάλυψε πως είναι έγκυος. Η ίδια ήταν πανευτυχής και έτρεξε με χαρά να πει τα νέα στον αγαπημένο της Επαμεινώνδα. Εκείνος μόλις άκουσε τα νέα πάγωσε. Της είπε πως δεν είναι έτοιμος να γίνει πατέρας και πως θα πρέπει να κάνει άμβλωση. Όταν εκείνη αρνήθηκε, εκείνος μάζεψε τα πράγματά του και έφυγε…

Η Μαριάνθη πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές και στράφηκε στην οικογένειά της. Οι αδερφές της, όμως της γύρισαν την πλάτη καθώς δεν ενέκριναν από την αρχή αυτή την σχέση.

Με πολλές δυσκολίες, κατάφερε να γεννήσει την κόρη της με την βοήθεια μόνο κάποιων φίλων της. Όταν όμως το μωρό ήταν ενός έτους η άσχημη οικονομική της κατάσταση την οδήγησε στο να φιλοξενηθεί σε ξενώνα του Ερυθρού Σταυρού για 7 μήνες. Μέσα σε αυτό το διάστημα βρήκε δουλειά και κατάφερε να πείσει τις αδερφές της να της παραχωρήσουν ένα διαμέρισμα που είχαν κληρονομιά στην Αθήνα.

Μετά από 4 χρόνια ήρθε στην ζωή της ο Μάρκος. Στην αρχή ήταν πολύ επιφυλακτική μαζί του, αλλά με την επιμονή του και την φροντίδα του κέρδισε την αγάπη της. Γνώρισε την κόρη της με την οποία τα πήγαιναν πολύ καλά. Άρχισαν να κάνουν βόλτες, δραστηριότητες, όλοι μαζί… σαν πραγματική οικογένεια.

Σύντομα ήρθε και μια εγκυμοσύνη. Η Μαριάνθη δεν ήξερε πώς να νιώσει. Ήταν χαρούμενη αλλά η προηγούμενη εμπειρία της την κράτησε μου διασμένη και αγχωμένη. Φοβήθηκε πολύ τη σκέψη  πως όταν ο Μάρκος ανακαλύψει την εγκυμοσύνη της, θα την εγκαταλείψει. Η εγκυμοσύνη αυτή την βρήκε όταν άρχισε να νιώθει εμπιστοσύνη και σιγουριά στην σχέση της και αυτό την έκανε να νιώσει μεγάλη ανασφάλεια. Δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν, δεν είχε όρεξη για τίποτα. Ο Μάρκος ανησύχησε που την έβλεπε έτσι και μετά από πίεση του γιατί και εκείνος φοβήθηκε για το τι μπορεί να συνέβη, τελικά η Μαριάνθη αποκάλυψε την αλήθεια.

Ο Μάρκος μόλις το έμαθε πέταξε από τη χαρά του. Της ζήτησε αμέσως να παντρευτούν και να γίνουν αληθινή οικογένεια, εκείνος, εκείνη, η κόρη της – που πλέον ήταν και δική του κόρη– και  το νέο μέλος της οικογένειας. Η Μαριάνθη επιτέλους πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε με χαρά το μεγάλο ναι.

Επιτέλους τα πράγματα πήγαιναν καλά στη ζωή της και περίμενεμε αγωνία τον ερχομό του 2ου παιδιού της. Το μόνο της άγχος πλέον ήταν τα οικονομικά τους. Εκείνη δούλευε στην καθαριότητα του Δήμου με σύμβαση που έληγε σε λίγους μήνες και ο σύντροφός της αμειβόταν με τον βασικό μισθό. Μια φίλη της που γνώριζε την κατάσταση της, της πρότεινε να απευθυνθεί στην "Αγκαλιά".

Η Μαριάνθη έψαξε στο διαδίκτυο και βρήκε τα τηλέφωνα του Συλλόγου. Δεν έχασε καιρό, επικοινώνησε με την "Αγκαλιά" και ύστερα από 2 ημέρες πραγματοποίησε το πρώτο ραντεβού με την κοινωνική λειτουργό του Συλλόγου. Αφού προσκόμισε όλα τα δικαιολογητικά που της ζητήθηκαν και εγκρίθηκε η βοήθεια για το παιδί που θα έφερνε στον κόσμο, ένιωσε ασφάλεια και μια παράξενη ανακούφιση. Άρχισε να πιστεύει βαθιά, πως κάτι άρχισε να αλλάζει στη ζωή της και δεν θα περνούσε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε με το πρώτο της παιδί.

Μετά από λίγο καιρό παντρεύτηκε με τον Μάρκο. Οι χαρές όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Στα γενέθλιά της ο Μάρκος φρόντισε για μία έκπληξη που θα την γέμιζε συγκίνηση. Της ζήτησε, λοιπόν, να υιοθετήσει την πρώτη κόρη της! Με τον τρόπο αυτό θα ήταν και νομικά μία κανονική οικογένεια. Η Μαριάνθη, σαφώς και δέχτηκε με δάκρυα στα μάτια.

Το ζευγάρι εξακολουθούσε να παλεύει για την ευτυχία του και την καθημερινή επιβίωση, ωστόσο δεν ήταν πλέον μόνοι τους. Ήξεραν και ένιωθαν πως σε κάθε τους βήμα, θα έχουν δίπλα τους την "Αγκαλιά", να τους στηρίζει υλικά και ψυχολογικά.

*Η ιστορία είναι πραγματική, αλλάζουν όμως τα ονόματα και κάποια άλλα στοιχεία, ώστε να αποφευχθεί η ταυτοποίηση.