Παραμονές Χριστουγέννων 2019 η Μαρία μπαίνει στο σπίτι της  με την κόρη της στην αγκαλιά και νιώθει επιτέλους ένα συναίσθημα πολύ πρωτόγνωρο να κατακλύζει όλο της το κορμί, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια…. Έτσι ήταν άραγε η ευτυχία;

Η Μαρία γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα. Από μικρή διαγνώστηκε με νοσογόνο παχυσαρκία. Στο σχολείο βίωσε άσχημες καταστάσεις και εξευτελισμό λόγω των κιλών της. Μεγαλώνοντας η κατάσταση δεν βελτιώθηκε. Αισθανόταν άσχημα αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι γι’ αυτό. Τα πολλά κιλά επιβάρυναν τον οργανισμό της και οδήγησαν και σε άλλες ασθένειες. Το μεγάλο της παράπονο ήταν πως η άνθρωποι γύρω της δεν έβλεπαν την Μαρία ….αλλά έναν «παχύσαρκο τέρας». Αισθανόταν άσχημα ακόμη και όταν έπρεπε να γδυθεί μπροστά στους γιατρούς για εξετάσεις. Άκουγε πίσω από την πλάτη της σχόλια που την πλήγωναν βαθιά  και την έκαναν να ντρέπεται για τον εαυτό της. Λόγω των πολλαπλών προβλημάτων υγείας δεν μπορούσε να κάνει επέμβαση. Η υγεία της όσο πήγαινε και επιβαρυνόταν με αποτέλεσμα να πάθει πνευμονική εμβολή και να φτάσει πολύ κοντά στο θάνατο.

Ο πατέρας της πέθανε το 2000 και οι σχέσεις με την μητέρα της ήταν τεταμένες και καθόλου υποστηριχτικές. Τότε ήταν που αποφάσισε να φύγει από το σπίτι και να εγκατασταθεί με την κατάκοιτη γιαγιά της. Η Μαρία δεν δούλευε, τα μονά εισοδήματα ήταν η σύνταξη της γιαγιάς.

Τα Χριστούγεννα του 2018 σηματοδότησαν μια μεγάλη αλλαγή στην ζωή της. Παραμονές της γέννησης Του Θεανθρώπου η ζωή της χαμογέλασε με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, όταν ξαφνικά γνώρισε τον Νικόλα. Ο τελευταίος πήρε τον ρόλο ενός πολύ καλού φίλου που έδειχνε πως μπορεί να τη στηρίξει με ανιδιοτελή αγάπη. Μετά από λίγο καιρό, η ανάγκη για συντροφικότητα έφερε κοντά τις δύο αυτές ψυχές. Ο Νικόλας επέλεξε να ζήσει μαζί της και δεν άργησε η στιγμή που θα έρχονταν αντιμέτωποι με το θαύμα της ζωής που βρισκόταν μέσα στην κοιλιά της. 

Ωστόσο, λόγω των προβλημάτων υγείας της οι γιατροί προβληματίστηκαν με την εγκυμοσύνη  με αποτέλεσμα να μπει αμέσως σε στενή παρακολούθηση. Πέρασε αρκετές ημέρες στο νοσοκομείο λόγω της επιβαρυμένης κατάστασης της υγείας της. Ευτυχώς βγήκε νικήτρια και από αυτή την μάχη και επέστρεψε σπίτι της. Σε όλο αυτό τον αγώνα ο Νικόλας στάθηκε με υπομονή δίπλα της να τη στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις.

Δυστυχώς λίγους μήνες πριν την γέννηση της κόρης της ήρθε και ένα ακόμα μεγάλο πλήγμα στη ζωή της… ο θάνατος της γιαγιάς της. Εκτός από το πένθος για τον χαμό της γυναίκας που την μεγάλωσε και τη στήριξε είχε να αντιμετωπίσει και οικονομικά προβλήματα, καθώς ούτε εκείνη ούτε ο Νικόλας εργάζονταν.

Δεν τα παράτησε. Άρχισε να ψάχνει απελπισμένα για στήριξη και ψάχνοντας στο διαδίκτυο, ανακάλυψε την ΑΓΚΑΛΙΑ. Μέσα στην απόγνωση και τη θλίψη σήκωσε το τηλέφωνο, κάλεσε τον αριθμό και μίλησε με την κοινωνική λειτουργό. Επισκέφθηκε τα Γραφεία της Αγκαλιάς άμεσα και ενημερώθηκε για τα προγράμματα στήριξης του συλλόγου. Ξαφνικά ένιωσε να παίρνει μία ανάσα, μία ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Οι δυσκολίες όμως δεν εξαλείφθηκαν. Όταν έφτασε η ώρα να γεννήσει, χρειάστηκε να βρεθεί ειδικό κρεβάτι για τα κιλά της. Δεν άργησε όμως η στιγμή να αντικρίσει για πρώτη φορά το παιδί της, εκείνο το πανέμορφο κοριτσάκι που με γαλήνη και ηρεμία ήρθε για να απαλύνει κάθε πληγή και πόνο του παρελθόντος. Δυστυχώς, ακολούθησε μια διαδικασία που θα την ζόριζε και θα την αναστάτωνε πολύ. Οι κοινωνικές υπηρεσίες του νοσοκομείου ανησύχησαν για την κατάσταση της υγείας της και την δυνατότατα να φροντίσει το παιδί της. Διατάχθηκε, λοιπόν, έρευνα από την εισαγγελία, η οποία διεξήχθη από την κοινωνική υπηρεσία του Δήμου της περιοχής. Το παιδί για ένα μήνα παρέμεινε στο νοσοκομείο, κάτω από την φροντίδα του νοσηλευτικού προσωπικού. Η Μαρία έκλαιγε και ένιωθε μεγάλη αναστάτωση και θλίψη. Ήταν σαν να πενθούσε για έναν ακόμη θάνατο. Μετά από όλα αυτά που είχε περάσει δεν μπορούσε να έχει κοντά της το παιδί της, να αγκαλιάσει την κόρη της.

Έκανε πολλές προσπάθειες, αγωνίστηκε μα περισσότερο από όλα πήρε την ευθύνη για μία ζωή που είχε έρθει στον κόσμο και αυτή την ευθύνη την υπερασπίστηκε και την υπερασπίζεται μέχρι σήμερα. Ο Νικόλας αναγνώρισε το παιδί και σε συνεργασία με την κοινωνική λειτουργό του Δήμου τους κατάφεραν να πάρουν το παιδί. H "Αγκαλιά" ήταν δίπλα τους σε κάθε βήμα, σε κάθε δυσκολία. Σε συνεργασία με τον Δήμο, η "Αγκαλιά" φροντίζει για της Ανάγκες του μικρού τους Θαύματος όπως το αποκαλούν οι ίδιοι και είναι πάντα δίπλα τους με απόλυτο σεβασμό και τρυφερότητα. 

*Η ιστορία είναι πραγματική, αλλάζουν όμως τα ονόματα και κάποια άλλα στοιχεία, ώστε να αποφευχθεί η ταυτοποίηση.