Με λένε Ελένη, είμαι 72 ετών και είμαι η «προ- γιαγιά Λενιώ». Θα σας γράψω την ιστορία για την μοναδική μου εγγονή την Ελένη που έγινε μανούλα φέτος την άνοιξη!

Όταν η Ελένη μου τέλειωσε το σχολείο, έπιασε αμέσως δουλειά και άρχισε να σπουδάζει Βρεφοκόμος σε Δημόσιο ΙΕΚ! Ήταν πολύ άξια και εργατική κοπέλα και καμάρωνα να τη βλέπω. Δεν τα πήγαινε όμως καλά με τη μητέρα της και αυτό ήταν πάντα το μεγάλο αγκάθι στην καρδιά μου! Την καμάρωνα μόνο από μακριά δυστυχώς, καθώς τον τελευταίο καιρό η κόρη μου είχε κόψει κάθε επαφή και δεν επέτρεπε στην Ελένη να μας μιλάει εμένα και του παππού της! Ίσως φταίω και εγώ γι’ αυτό και γεμίζω ενοχές. Ο άντρας μου ήταν πάντα αυστηρός και όλες τον φοβόμασταν. Τα προβλήματα σε σχέση με την κόρη μας ήταν πάντα πολλά! Επίσης, τον γαμπρό μου τον είχαμε χάσει σε  τροχαίο δυστύχημα πριν από δέκα χρόνια και από τότε η κόρη μου σκλήρυνε και απομακρύνθηκε ακόμα περισσότερο!

Πέρυσι, η Ελένη μου έμαθε για την εγκυμοσύνη της. Διήνυε μόλις την έκτη εβδομάδα! Όταν αντίκρισε το θετικό αποτέλεσμα στις εξετάσεις αίματος που έκανε, δάκρυα χαράς πλημμύρισαν τα μάτια της και το ανακοίνωσε αμέσως στον σύντροφό της. Χάρηκε και αυτός πολύ και έτρεξαν να το ανακοινώσουν στους γονείς τους! Η μάνα της Ελένης, η κόρη μου, δεν ήθελε να ακούσει και την έδιωξε από το σπίτι, φωνάζοντας ότι δεν θέλει ρεζιλίκια! Μόνο όταν έκανε έκτρωση μπορούσε να επιστρέψει στο σπίτι! Έτσι πήγαν στους γονείς του Άκη, όπου και από εκεί την έδιωξαν δύο εβδομάδες αργότερα! Και ο Άκης; Άλλαξε και αυτός ξαφνικά και τελικά αποφάσισε πως δεν ήθελε καμία απολύτως ευθύνη! «Δεν θέλω να καταστρέψω τη ζωή μου, είμαι πολύ νέος ακόμα!», ξεκαθάρισε. Σε φίλες και φίλους, βρήκε την πόρτα κλειστή. Ήταν απελπισμένη…

Έτσι, η Ελένη βρέθηκε ξανά με μια βαλίτσα στο χέρι και αποφάσισε να γυρίσει πίσω στη μαμά της. Τρεις μέρες μετά, και έχοντας πια μπει σχεδόν στον τρίτο μήνα κύησης, την πήγε στο Νοσοκομείο. Η εγκυμοσύνη θα τελείωνε - ήταν γεγονός! Λίγο πριν μπει μέσα στην αίθουσα, η Ελένη σε ένα πάγκο του νοσοκομείου είδε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο του «Συλλόγου H Αγκαλιά» και μέσα της γύρισαν όλα ανάποδα. Έφυγε τρέχοντας και πήγε στην Αγκαλιά τρομοκρατημένη. Ένιωθε ότι ίσως και να βρήκε μια σανίδα σωτηρίας!

Αφού συζήτησε με την κοινωνική λειτουργό, ανακουφίστηκε και ένιωσε αμέσως ότι αυτή και το μωρό της είναι πραγματικά ασφαλείς. Εκεί θα τις έδιναν όλα τα πράγματα που χρειάζεται, και θα την φρόντιζαν υλικά, ηθικά και ψυχολογικά. Κατάλαβε πόσο πολύ θέλει να γίνει μαμά και δεν θα άλλαζε ξανά γνώμη!

Λίγες μέρες μετά, η Ελένη χτύπησε το κουδούνι μου, μετά από παρότρυνση της κοινωνικής λειτουργού που την είχε αναλάβει! Μέχρι τότε δεν ήξερα ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ! Με το που την είδα τα κατάλαβα όλα και αγκαλιαστήκαμε κλαίγοντας! Το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν «Ποια είμαι εγώ για να αποφασίσω αν θα έρθει μία νέα ζωή στον κόσμο;». Αποφάσισα ότι θα τη στηρίξω πάση θυσία. Ο παππούς της, άνθρωπος «παλιάς κοπής», ήταν ανένδοτος, δεν ήθελε ούτε αυτός ρεζιλίκια.

Εγώ δεν άκουγα κουβέντα! Η εγγονή μου θα έμενε μαζί μας- πάει και τελείωσε. Έκανα και εγώ πολλά λάθη στο παρελθόν και δεν μου επέτρεπα άλλα! Όσο σκέφτομαι το φόβο, τον πανικό και την απογοήτευση που ένιωσε η εγγονή μου στα 19 της χρόνια, εύχομαι να μη το ζήσει άλλη γυναίκα αυτό!

Εμείς όμως ζούσαμε υπερβολικά δύσκολα, με μια κουτσουρεμένη σύνταξη τι θα κάναμε; Είχα πανικοβληθεί! Επίσης, εκτός από αυτό η Ελενίτσα μου, ήταν μαραζωμένη και εγώ φοβόμουν και ανησυχούσα για την υγεία της και μην πάθει τίποτα αυτή και το μωρό! Λίγες μέρες μετά, πήγαμε μαζί πάλι στην Αγκαλιά και τελικά, μου έφυγε και εμένα ένα τεράστιο βάρος!

Η Αγκαλιά άρχισε να βοηθάει ήδη την Ελένη. Διήνυε πια τον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης της! Συμμετείχε κάθε εβδομάδα σε ομάδες εγκύων, μαθήματα θηλασμού και τοκετού, μιλούσε καθημερινά με την Κοινωνική Λειτουργό και την Ψυχολόγο, έκανε καινούριες φίλες έγκυες και μανούλες και άρχισε να παίρνει τα πάνω της! Το Φλεβάρη μας έδωσαν όλα τα πράγματα του μωρού, κούνια, καρότσι, ρούχα και ένα σωρό άλλα πράγματα – η μικρή θα ήταν σαν πριγκίπισσα! Η Ελένη χάρη στη βοήθεια της Αγκαλιάς πήρε δύναμη και θάρρος και προετοιμάστηκε για τον τοκετό της ούσα πια πιο σίγουρη και αισιόδοξη! Να σας αναφέρω επίσης ότι μέχρι και μια εβδομάδα πριν γεννήσει παρακολουθούσε ανελλιπώς τα μαθήματα στη σχολή της για να μη χάσει ούτε ένα! Η εγκυμοσύνη της την είχε κάνει τόσο δυνατή που ούτε το φανταζόταν!

Τον Απρίλιο η δισέγγονή μου ήρθε στον κόσμο! Ήταν από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου! Ο παππούς με το που την είδε μαλάκωσε…Η μητέρα της όχι ακόμα..! Ίσως θέλει και αυτή τον χρόνο της!

Από τότε η Αγκαλιά παρέχει στην μικρή κάθε μήνα ότι χρειάζεται ένα μωρό!

Σε λίγους μήνες, η Ελένη μου θα έχει τελειώσει τη σχολή της και θα είναι έτοιμη, να ανοίξει τα φτερά της και να ζει ανεξάρτητη με το παιδί της!! Και όλα αυτά χάρη στην Αγκαλιά! Η Ελένη είναι δυνατό κορίτσι, και θα τα καταφέρει πολύ καλά μόνη της και η Αγκαλιά την βοήθησε να αναδείξει τις δυνάμεις της και να προχωρήσει μπροστά!

Εμένα, τα μαλλιά μου είναι άσπρα, το σώμα μου έχει γεράσει και καταπονηθεί από τα χρόνια, αλλά η δύναμη και το θάρρος που μου δίνει αυτή η νέα ζωή που ήρθε είναι απεριόριστη, όπως και η αγάπη μου!

Δεν ξέρω ακόμα πόσα καλοκαίρια θα ζήσω, αλλά αυτό το καλοκαίρι που έρχεται θα είναι το πιο γεμάτο και γλυκό, αφού θα το ζήσω μέσα από τα μάτια της δισεγγονούλας μου, που είναι το πιο όμορφο και γλυκό παιδάκι του κόσμου!

Θέλουμε θερμά να ευχαριστήσουμε την Αγκαλιά, αυτούς τους εξαιρετικούς ανθρώπους που στέκονται δίπλα στις εγγονές μου γιατί χωρίς αυτούς δεν θα τα καταφέρναμε!

Εύχομαι κάποια στιγμή να μπορέσουμε να τους το ανταποδώσουμε με όλη μας την αγάπη!

Να είναι πάντα δυνατοί και ικανοί και να βοηθάνε τις μανούλες και τα παιδάκια τους!

Η προγιαγιά Λενιώ